 |
|
Onderstaande tekst heb ik geschreven voor een columnwedstrijd van NRC next. In 300 woorden moest er commentaar geleverd worden op de stelling 'Vrouwen moeten de tijd hebben voor zelfontplooiing en daarom moet de vruchtbaarheidsleeftijd zo lang mogelijk kunstmatig worden verlengt' en onderstaande is mijn inzending. Zou wat zijn als ik ermee de krant zou halen.
Geen ondergeschoven kinderen.
De moderne vrouw komt in het leven voor een moeilijke keuze te staan: carrière of kind. Beiden gaan niet of nauwelijks samen, dus er dient een keuze gemaakt te worden. Tot nu dan, want de medische wetenschap steekt een handje toe door middel van het kunstmatig oprekken van de vruchtbaarheidsleeftijd, zodat vrouwen eerst carrière kunnen maken en dan kinderen kunnen nemen als het hen wél uitkomt. Dat klinkt prachtig, want iedereen heeft uiteraard het recht op zelfontplooiing. Het past bovendien uitstekend in de on-demand-maatschappij waar we in leven, waarbij we zelf uitmaken wanneer we wat tot ons nemen; na voedsel en media nu ook kinderen. Moeilijke keuzes lijken verleden tijd.
Volgens experts kleven er nog wel een aantal medische bezwaren aan, maar minstens zo groot zijn mijns inziens de ethische kanttekeningen, want er wordt hierin volledig voorbijgegaan aan de belangen van het kind.
Door het voortrazende feminisme wankelt het traditionele gezinsbeeld en lijkt een vrouw niet meer voor de kinderen en het huishouden te kunnen kiezen zonder als zwak bestempeld te worden. Kinderen worden bijvoorbeeld ten bate van de carrière maar bij de kinderopvang neergezet, waarvan het ook maar de vraag is hoe goed dat is voor het kind. Maar mijn grootste bezwaar is dat deze ontwikkeling juist diens latere zelfontplooiing kan schaden. Immers, 45 jaar is de leeftijd die in de media veel genoemd wordt als richtleeftijd voor deze kunstmatige verlenging. Dat betekent dat moeder 70 jaar is als het kind halverwege de 20 is, en daarmee in de bloei van zijn of haar leven. In het ergste geval betekent dit dat het kind rond die tijd moeder moet ondersteunen omdat die de jaren begint te voelen, en daarmee de eigen ontwikkeling schaadt.
Het voordeel van de een wordt zo afgewenteld op de ander, en dat mag nooit de bedoeling zijn.
Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
 |
|
Dit schrijfsel verscheen eerder in de Com'info, het verenigingsblad van SV Contact.
Alcohol: een noodzakelijk kwaad.
Je wordt wakker met knallende koppijn. Zelfs de duisternis doet pijn aan je ogen, omdat je je lenzen nog steeds in hebt. Als je naar je telefoon aan de andere kant van je kamer bent gekropen en een blik op de tijd werpt, blijkt dat je door je college heen bent geslapen. En bij nader inzien door dat andere ook. Daarbij komt er een walm uit je mond waar je vloerbedekking spontaan van kromtrekt. En wat is in hemelsnaam het idee achter die zwembroek? Die had je gisteravond helemaal niet aan naar dat feestje. Dat feestje is trouwens ook een aardig zwart gat geworden. Waarom drink je toch ook zoveel...
Ik vermoed dat deze beschrijving in meer of mindere mate voor de meesten van ons wel herkenbaar zal zijn. Waarom laten we dat soort dingen toch gebeuren? Simpel, omdat het stiekem erg leuk is om veel te drinken. Dat weten we allemaal. Ik heb zelf alleen het idee dat er niet helemaal eerlijk over gedaan wordt.
Gezelligheid
Alcohol is inherent aan het studentenleven. Elk moment grijpen we aan om ‘even een biertje te doen’ en op feesten vliegen de fusten er doorheen. Dat is logisch, want alcoholgebruik en gezelligheid zijn twee handen op één buik. Het levert een fundamentele bijdrage aan de sfeer op feesten en partijen in de zin dat ze er simpelweg leuker mee worden. Zo het blijft nooit bij “(nog) één biertje”, ondanks dat Jorik en ondergetekende het op borrels en feesten zo hard proberen.
Waarom zouden we anders ook voor het uitgaan nog even bij elkaar komen met een paar kratten bier dan wel flessen wijn, om vervolgens op dat feest er nog een schepje bovenop te gooien?
Je ziet het ook terug op gezellige avonden met vrienden. Zodra de drank onverhoopt opraakt, is iedereen, na een korte rondvraag met als onderwerp ‘heb jij thuis nog wat staan?’, snel weg.
Feit is gewoon dat veel mensen wat op moeten hebben om wat losser te kunnen worden, met name op de dansvloer - al blijkt de nieuwe Joseph er dan meestal nog steeds niet bij te zitten. Een gevalletje perceptie. Is dat een zwakte? Natuurlijk is het dat, om iets te moeten gebruiken om het pas écht gezellig te hebben. Maar dat is nu eenmaal zo. Dat sommigen er wat meer naar binnen (moeten) gooien en alcohol openlijk erkennen als zijnde van toegevoegde waarde voor de kwaliteit van hun leven, maakt hen ook niet meteen tot alcoholisten - een predikaat wat tegenwoordig onterecht te pas en te onpas wordt gebruikt. Leven en laten leven.
Het product van alcohol
Alcohol kan tot hele mooie dingen leiden. Dan heb ik het niet alleen over mensen die in hun blote kont over straat rennen, van hun fiets vallen of bekennen dat ze 35GB aan pikant materiaal op hun computer hebben tijdens een gezellig potje ‘doen, durven of waarheid’, maar ook over serieuze relaties die ontstaan zijn doordat alcoholgebruik net dat zetje heeft gegeven waardoor twee mensen bij elkaar kwamen. Sterker nog, daaruit voortgekomen kinderen zijn daarmee, zeer kort door de bocht gesteld, een product van de alcohol.
Ik vraag me ook af of er überhaupt wel eens mensen hebben staan zoenen op feesten zonder dat er alcohol in het spel was. Het zou maar een saaie bedoening worden zonder.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over allerlei briljante kunst, boeken en muziek die onder invloed voortgebracht zijn. Evenals papers en betogen.
Duidelijk is in ieder geval dat de beneveling in sommige gevallen kan bijdragen aan een grote creativiteit of een nieuw perspectief op de werkelijkheid.
Alcohol biedt hiermee een ontremming, een vlucht uit de werkelijkheid. Je belandt als het ware in een soort cyberspace, waarin je dingen of uitspraken doet die je anders niet zo snel zou doen. Mits alles binnen de perken blijft, kan dat alleen maar goed zijn.
En als de oude Babyloniërs er al niet moeilijk deden over lekker lallen op z’n tijd, waarom zouden wij dat wel doen?
Openbaarheid
“De wereldproblemen, die worden tussen twee glazen bier opgelost voor altijd”, zong Vader Abraham eens in zijn klassieker ‘Kleine café aan de haven’. Helaas gaat “een pilsje, dat is er niet duur” tegenwoordig niet meer op, maar de kroeg is wel de uitgesproken plaats voor een goed gesprek of een goede discussie. Een paar biertjes maken onbespreekbare onderwerpen opeens bespreekbaar en maken ernstige conflicten tot slechts verschillen van mening. Je leert elkaar zo stukken beter kennen. Waarschijnlijk had Habermas het niet voor ogen, maar de kroeg zou weleens het perfecte platform voor de openbaarheid kunnen zijn.
Maar...
Natuurlijk moet ik hierbij ook even stilstaan bij de gevaren van alcohol. Gevaren voor je gezondheid en persoonlijkheid met name. Het is namelijk niet alles goud wat er blinkt.
We weten allemaal dat alcohol slecht voor de lever is en dat je er ook niet bepaald meer hersencellen van krijgt. Nu dat is natuurlijk iets voor de lange termijn, maar het kan geen kwaad om er af en toe bij stil te staan. Niet dat je nu jezelf suf moet gaan piekeren of je dat zeventiende biertje wel moet nemen, want dat maakt dan ook niet meer uit, maar het is wel goed om te beseffen dat je niet je hele leven lang tientallen drankjes per week moet drinken. We willen immers allemaal later goed terechtkomen en we weten natuurlijk hoe het met Robert Alberts in GTST is afgelopen.
De korte termijn dient hierbij ook niet vergeten te worden, want op kotsende, handtastelijke en/of gewelddadige personen zit ook niemand te wachten.
Zorg er ook voor dat je niet je hele identiteit ontleent aan je (overmatige) alcoholgebruik. Zo is er een niet nader te noemen persoon die nog steeds bekend staat als ‘die vent die op een ALV een fles Martini opdronk’. Hoe intelligent, charmant of grappig je verder ook bent, dat soort dingen overheersen en je komt er niet zomaar vanaf.
In wezen kun je drinken vergeleken met sporten, omdat er namelijk een zekere mate van training bij komt kijken. Oefening baart hierbij kunst. Een voorbeeld daarvan was de introductie, waarbij op een gegeven moment alleen nog de ‘ervaren drinkers’ op de dansvloer overeind bleven, omdat de eerstejaars het niet meer trokken en al in en naar bed waren gekropen, al dan niet met een tussenstop op het toilet. Eenzelfde beeld – en veel meer dan dat - was te zien op het eerste feest. Maar maak je geen zorgen. Jullie leren het nog wel. Ga het alleen niet forceren en er een wedstrijd maken, want lui die graag laten zien hoe snel ze X glazen bier naar binnen kunnen gooien, dat zijn pannenkoeken. Je moet er wel van genieten en de tijd nemen voor dat prettige dronkenschap.
Begrijp me dus niet verkeerd. Ik wil alcoholmisbruik absoluut niet romantiseren of aanmoedigen, maar laten we wel eerlijk blijven. Drinken is lekker, en daar hoeven we ons niet voor te verontschuldigen.
Geniet, maar drink met mate. Het is een cliché - en daarom waar. Alleen zou ik daar aan toe willen voegen dat het helemaal niet erg is als je er af en toe een paar te veel drinkt.
Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
|
|
Dit schrijfsel verscheen eerder in de Com'info, het verenigingsblad van SV Contact.
Communiceren we eigenlijk nog wel echt?
Er staan ons vandaag de dag vele tientallen technologieën ter beschikking die het ons makkelijker maken om met mensen - vrienden, familie, onbekenden - in contact te komen en te blijven. Zo hebben we MSN Messenger, Facebook, Twitter, GSM en Hyves, om maar wat te noemen. Hiermee worden de relatieve afstanden tussen mensen kleiner en wordt het global village steeds meer een feit, als het dat al niet was.
Vreemd genoeg lijkt tussen al dit technologisch geweld de oudste en belangrijkste vorm van communicatie nogal ondergesneeuwd te raken. Je gesprekspartner hoeft immers allang niet meer voor je te staan om met elkaar te kunnen communiceren. Daardoor lijkt het soms wel alsof we het ouderwetse praten verleerd zijn.
Bubble
Ik merk het vooral in het openbaar vervoer, waar de gemiddelde student natuurlijk ook de nodige tijd doorbrengt, naast de collegezaal en het café.
Waar iedereen zich buiten deze momenten waarschijnlijk helemaal suf hyved, twittert en msn’t, daar is men in de bus of trein vaak communicatiemoe, zo lijkt het wel. Iedereen zit duf voor zich uit of uit het raam te staren, angstvallig oogcontact met andere mensen vermijdend en hopend dat er niemand naast of tegenover - in je personal space of bubble - hen komt te zitten. En om helemaal niet aanspreekbaar over te komen, doen we ook nog even de oordoppen van de MP3-speler in de oren en zetten een bak herrie op.
Je kunt zo in de gemiddeld treincoupé of bus een speld horen vallen, die dan door de meesten weer niet gehoord kan worden.
NAC-Ajax
Het is jammer dat de meeste mensen er tegenwoordig zo bij zitten, omdat er op die manier veel aan je voorbij gaat. Je medereizigers in de eerste plaats. Niet dat die altijd even interessant of leuk zijn, maar er zitten nog weleens aardige exemplaren tussen. Zoals die Ajax-liefhebbende man en vrouw die naar NAC-Ajax gingen en graag uitlegden waarom het zo slim was om blikjes bier in aluminiumfolie te wikkelen, waarna ze weer verder gingen met zingen over ‘treintjes vol met Joden’. Of die beschonken kerel, waarvan kennelijk net de vriendin er vandoor was gegaan en die toen tot drie keer toe iemand opbelde en exact hetzelfde verhaal ophing, en dan wel op zo’n volume dat de hele coupé het goed kon horen. Best vermakelijk. Tenminste, voor diegenen die niet met doppen in hun oren zaten.
Er is op zo’n reis op allerlei manieren veel kennis te vergaren door alleen maar je oren open te houden. Ik heb het een tijd geleden ook gedaan en mijn reiservaringen zijn er in ieder geval beter van geworden. Al is het alleen maar omdat het, zonder muzikale afleiding, voor mij persoonlijk makkelijker is om te lezen of te studeren tijdens het reizen.
Iedereen moet natuurlijk voor zichzelf weten hoe hij of zij het liefste reist, maar ik denk dat het geen kwaad kan om je omgeving een kans te geven. Die doppen kunnen altijd nog in.
In de zin van het uithollen van het begrip ‘communiceren’ is de televisiezender Het Gesprek nog niet eens zo’n slecht idee. Gewoon twee mensen, twee stoelen, een tafel en praten maar. Met oogcontact, intonatie en lichaamstaal en zonder oordoppen of smileys.
1 Comment | Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
|
|
Reetgeweien en taartvormen.
Toen ik nog een Martijntje op de basisschool was, wilde ik altijd een of meerdere oorbellen en geblondeerd stekeltjeshaar. Waarom? Omdat alle stoere jongens dat destijds hadden en ik ook stoer wilde zijn.
Zover is het verder nooit gekomen. Ik moest het doen met een zilveren of nepgouden kettinkje en een digitaal Casio-horloge.
Maar tijden veranderen. De stoere jongens van toen zitten tegenwoordig op de vrachtwagen of werken in een magazijn en ik heb een lichte afkeer van overbodige lichamelijke opsmuk gekregen. Tot een jaar of twee geleden deed ik het met een alleen een horloge, wat ik zo'n zes jaar geleden voor een mooie prijs op Barcelona Airport kon kopen. Tot m'n moeder en d'r vriend naar Rome waren geweest en terugkwamen met armbandjes voor mij en m'n broertje. We hadden ook voetbalshirts van AS Roma kunnen krijgen, maar heel Rome liep met die bandjes, dus dan moest het wel hip zijn. Daarbij ging ze even voorbij aan dat ik Rome de grootste nichtendisco ter wereld vind, maargoed, je moet een gegeven paard niet in de bek kijken. Dus ik ben dat ding gaan dragen, want het was ook weer te duur om weg te leggen (schandalig voor een stukje rubber met wat RVS) en het was ook wel een mooi gebaar. En ik ben eraan gehecht geraakt, hoor, want het ding is onderdeel geworden van mijn dagelijkse uitrusting. Ik vind het nog redelijk beschaafd allemaal.
Maar wat sommige mensen allemaal aan en op hun lichaam bevestigen. Te beginnen met oorbellen of -knopjes. Tegenwoordig kan ik niet begrijpen waarom je als man daaraan begint als je niet in een boyband zit of wilt zitten. Lichaamsversiering zal vaak samenhangen met symboliek of gevoelens, maar van de meesten kan ik me dat simpelweg niet voorstellen.
Vrouwen hebben het over het algemeen beter begrepen. Al zijn er natuurlijk gewoon veel dingen die vrouwen beter staan - jurkjes, hakken, snelkookpannen, stofzuigers etc.Ik moet alleen wel altijd zo lachen om van die gigantische oorringen, waarbij het net lijkt of er een plak van een taartvorm is gesneden en vervolgens goudkleurig is gespoten. Ik moet dan altijd denken aan die martelmethode van vroeger, waarbij er elke zoveel seconden een druppel op je hoofd viel, waarvan je na verloop van tijd stapelgek werd. Ik heb dat ooit eens gezien in een museum in Den Haag en die druppels hadden na jaren serieuze gaten in de vloer geslagen. Ik vraag me dan af of het jarenlang tegen je hoofd bengelen van die oorringen ook niet na verloop van tijd tot een kaakfractuur leidt.
Tattoeages vind ik ook zoiets. Je moet toch wel een verdomd goede reden hebben om zoiets schier onomkeerbaars op je lijf te laten zetten. Mijn moeder heeft er ook een paar - kleine, dat gelukkig wel - voor mij en m'n broertje. Prachtig gebaar, maar esthetisch gezien... Het is toch gewoon niet praktisch.
Deze opvatting heeft me op een date trouwens ooit nog eens in verlegenheid gebracht. "Oh, heb jij een tribal boven je billen? Nee, maar dat vind ik wél mooi". Het werd niks.
1 Comment | Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
|
|
Mijn little black book.
Gisteren vond ik het weer terug, mijn verloren gewaande zwarte notitieboekje. Ik had al een nieuwe gekocht, want zo'n boekje was toch een integraal onderdeel geworden van mijn dagelijkse bepakking. Maar die oude terugvinden was toch wel het hoogtepunt van m'n dag. Ik wist dat het ergens moest liggen, en had al het huis in Udenhout en m'n kamer in Utrecht overhoop gehaald, maar deze vindplaats had ik het niet verwacht. Jammer dat ik net een nieuwe had gekocht, want zo'n ding kostte toch ruim een tientje. Dan heb je wel een boekje dat ergens vaag lijkt op iets waar Picasso, van Gogh en Hemmingway kun ideeën op krabbelden, maar voor dat soort gelul ben ik nooit gevoelig geweest. Gelukkig had ik nog maar twee pagina's geschreven in die nieuwe.
Ik kreeg dat boekje op de AutoRAI 2007, toen ik bij de Citroën-stand aan het schooien was voor folders en meer van die rotzooi die ze daar weggeven. Ik kreeg toen een mooi pakketje met onder meer een DVD van Jules Deelder en wat promotiemateriaal, wat mij zou moeten verleiden tot de aanschaf van een Citroën. Helaas voor hen had ik net een Snickers gekocht en toen was m'n geld op. Maar dat even terzijde.
Ik had nooit echt de behoefte om dingen altijd en overal op te kunnen schrijven, maar dat boekje bleek uiteindelijk toch erg handig en het ging van jas tot jas. Het eerste wat ik opschreef was, hoe kan het ook anders, namen van mensen van wie ik nog geld kreeg. Dat bleek toch makkelijker te zijn dan het simpelweg onthouden - al had ik daar ook geen enkel probleem mee, zoals sommigen zullen weten. Wat volgde is twee jaar van dingen die ik grappig, nuttig, belangrijk of interessant vond. Namen, adressen, telefoonnummers (meestal voor zakelijke doeleinden, hoor. Laat daar geen misverstand over bestaan), e-mailadressen, allerlei aantekeningen, notulen van vergaderingen, boeken, films, muziek, data (pre-smartphone), herinneringen, (blog)ideeën, definities van moeilijke woorden, mensen die nog geld van mij krijgen (en omgekeerd dus), websites, reisschema's, berekeningen, boodschappenlijstjes, de resultaten, vier bladzijden aan kroegen in Utrecht van een wedstrijdje wie er de meeste kan opnoemen (een verloren wedstrijdje, waarvoor ik eigenlijk nog een hele dag in de trein moet zitten. Mondje dicht dus), routebeschrijvingen, onderzoeksopzetjes, persoonlijke doelen, agenda's en agendapunten, bier, televisieprogramma's, radio-reportages en wachtwoorden. Om maar wat te noemen. En dan ben ik nog niet eens halverwege het boekje.
Zou toch zonde zijn om dat kwijt te raken.
Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
|
|
SBS 6 is pet.
Toenet werd hier in de huiskamer 'Groeten terug' gekeken. Een programma van SBS 6 over onbegrip tussen negers en blanken - in een notendop verteld. Je zou het cultureel of educatief kunnen noemen, maar eigenlijk gaat het helemaal nergens over.
Het idee samengevat:
'Haha, kijk die Nederlander vies kijken naar dat eten dat die imboorlingen hem voorschotelen. Lachen.' (in de voorganger van het programma)
'Haha, kijk die neger bang zijn van een caravan. Lachen.'
Allemaal met hetzelfde respect als waarmee ze gehandicapten eerder aan een relatie probeerden te helpen. Alleen dienen we ons nu met imboorlingen in plaats van met gehandicapten te vermaken. Terwijl je je af kunt vragen wie er nu daadwerkelijk geen contact met de buitenwereld heeft. Die imboorlingen, die nog leven van wat de natuur hen voorschotelt en trouw zijn aan hun normen en waarden. Of ons volk, wat maar doet waar het zin in heeft en waarbij het als raar wordt gezien als je geen nat kruis van de iPhone krijgt.
Je zou zeggen dat het concept vanwege de fundamentele verschillen tussen groepen mensen in ieder geval geen verdere manipulatie behoeft, waardoor het in ieder geval zou onderscheiden van de andere reality-meuk. Maar niets is minder waar.
Schijtzender.
1 Comment | Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
|
|
Het zal mijn tijd wel duren.
Vannacht, dan beslist Amerika over leven en dood, hemel en hel, rijkdom en armoe, Obama of McCain. Althans, als ik de Nederlander en de Nederlandse media mag geloven. Want Obamania is hier ook alweer een tijdje aan de gang. Maar wat weten wij er eigenlijk van?
En alsof het er wat toe doet wat wij ervan vinden. Desondanks zullen er vannacht vele sportzalen volzitten met grotendeels wijsneuzen die het allemaal wel zullen weten, omdat ze een paar krantenartikelen hebben gelezen en wat stukjes televisie hebben gezien.
Ik was er ook zo eentje, hoor. Ik dacht het ook allemaal te weten. Obama, die man hebben ze nodig. Gewoon, omdat het een democraat is en democraten zijn sociaal. Republikeinen zijn stom, want Bush is er eentje en het enige wat ze kunnen is oorlog voeren en aan geld denken. En hartstikke leuk toch, dat er eens een neger de machtigste man ter wereld wordt.
De tendens was duidelijk. Waar Obama's voorsprong in de VS tussen de zeven en de elf procentpunt ligt, is het hier meer tussen de zeventig en de honderdtien procentpunt.
Ik wilde gisteren voor de gein maar eens zo'n Stemwijzer maken over de verkiezingen. Tot ik me besefte dat ik eigenlijk veel te weinig wist over Amerika. En ik zal echt niet de enige zijn. Dus wat roepen we allemaal?
Ik denk zelf dat het uiteindelijk weinig uitmaakt wie er uiteindelijk wint, zeker niet voor ons. Natuurlijk roepen ze graag zaken als 'change' en 'let's get this country rolling again, my friends'. Doet het altijd goed, maar dat is toch allemaal symboolpolitiek en populisme. Holle frasen. Uiteindelijk is er toch een vast stramien waar je als president van de VS inzit, omdat veel dingen nu eenmaal verankerd in de cultuur liggen daar. Ik noem bijvoorbeeld de doodstraf, wapenbezit en het homohuwelijk. Ook moet het machtige lobby-apparaat van de bedrijven niet vergeten worden, die ook een flinke vinger in de pap zullen blijven hebben. En er is nog een kredietcrisisje, wat nog opgelost moet worden.
Ik zie het allemaal wel gebeuren.
Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
|
|
Polarisatie.
Alweer enige tijd geleden stak ik de loftrompet over YouTube. Ik moet hier nu enigszins op terugkomen.
YouTube is een prachtig medium, afgezien van één heel groot nadeel. Namelijk dat het de polarisatie van de samenleving opeens heel duidelijk maakt. De polarisatie qua humor, bedoel ik dan.
Hoe vaak ik me al niet naar een PC heb laten lokken voor een filmpje dat ik echt moest zien, omdat het "geniaal" is en echt "super grappig". Sterker nog, ik heb mijn werkzaamheden achter een computer zelfs een aantal keren moeten onderbreken voor zoiets. En dan zit je daar te kijken naar iets wat totaal niet leuk is. Je glimlacht er een beetje zuinig bij, uit beleefdheid. Maar als je trouw aan jezelf zou zijn, zou je eerder boos of verdrietig worden. Boos en verdrietig om de verspilling van tijd, die ik ook had kunnen gebruiken om een krantenartikel te lezen, naar de WC te gaan of zelf een grap te verzinnen.
Neem bijvoorbeeld die gozer met dat skelet, zogenaamd een dode terrorist. Ik vind daar dus geen reet aan. Verder prima als iemand anders het wel leuk vindt - wees zelfs vrij om de ringtone te bestellen - maar ga jezelf niet zomaar op anderen projecteren en roepen dat iets grappig ís, in plaats van dat je iets grappig víndt. Ik vind dat zelf nogal een wezenlijk verschil, namelijk. Iets waar ik zelf ook mee op moet passen, overigens. Ik vind mezelf namelijk ook erg grappig, nog net geen autoriteit op het gebied van humor.
Dan kan ik het ook niet laten om het nog even te hebben over, naar mijn mening, de grootste miskleun op humorgebied van de laatste decennia: de Lama's. Ik vind het werkelijk onbegrijpelijk dat iedereen dat toch zo leuk vindt. Het is één grote, volledig over de top zijnde aanstellerij. Het ligt er gewoon te dik bovenop. Nog een paar seksuele toespelingen en succes is gegarandeerd. Banaliteit in hapklare brokken. Mij te makkelijk. Het orgineel, het Britse 'Whose Line Is It Anyway' is dan een stuk leuker. Maar dat is slechts mijn mening.
Het lijkt me moeilijk, hoor, grappig zijn zonder context. Ik heb zelf ook eens overwogen om een stukje stand up comedy te doen op een open podium, maar uiteindelijk begon de twijfel toch toe te slaan en heb ik het niet gedaan.
Dus: dit en dit vind ik niet grappig. En dit, dit en dit wel. Onder andere.
Bij voorbaat dank voor het begrip.
6 Comments | Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
|
|
Dit schrijfsel verscheen eerder in de Com'info, het verenigingsblad van SV Contact.
Liever de fiets.
Als je net op jezelf bent, is het eerste wat je doet natuurlijk naar IKEA gaan voor bed ‘Heimdal’, CD-rek ‘Benno’ en misschien nog tijdschriftenrek ‘Spontan’ – vergeet trouwens ook de spotgoedkope besteksets niet. Maar daarna, daarna ga je een fiets regelen. Of je dat nu bij de bonafide fietsenboer doet of het op een akkoordje gooit met een junk (of eventueel zelf met de betonschaar in de slag gaat), dat maakt verder niet uit. Al zitten er wel wat haken en ogen aan de laatstgenoemde manier van handelen. Want afgezien van diverse ethische kanttekeningen, zijn die junks ook gewoon aggressief gajes waar je mee op moet passen. Garantie-afhandelingen blijken ook vaak moeilijk bij deze figuren.
De fiets is, afgezien van de lever, het belangrijkste bezit van de vrije student. Ga maar na, zonder fiets kom je niet zo ver en dat doet pijn. Dat kan zeker iedereen beamen van wie de fiets ooit is ontvreemd. De droge ogen en de melancholische klank in de stem, wanneer men terugdenkt aan deze gebeurtenis, zeggen genoeg.
Wie dan niet snel iets nieuws regelt is veroordeeld tot de bedelstaf voor een plekje op iemands bagagedrager of simpelweg het vroegtijdig verlaten van feesten en partijen om de laatste bus te kunnen halen. En dat gun je niemand.
Daarom ook van mij het advies om je fiets ten allen tijde dubbel op slot te zetten, bij voorkeur aan een vast voorwerp. Doe je dat niet, dan loop je de kans dat je tweewieler ten prooi valt aan zwerver en junks, of erger: het Koor. Ik heb ooit eens op de Drift staan kijken naar hoe zo’n boot fietswrakken uit de gracht vist. Fascinerend, maar er moet onvoorstelbaar veel leed in zo’n gracht liggen.
Normen en waarden
Mijn liefde voor de edele fietssport komt ook voort uit een grondige hekel aan het openbaar vervoer. Het is dan wel een redelijke comfortabele manier om van A naar B te komen, warm en droog bovendien, maar er is genoeg om je aan te irriteren tijdens deze manier van reizen. Allereerst moet er gewacht worden op de bus of de trein en daar houdt mijn ongeduldige persoonlijkheid absoluut niet van. Mocht ik bijvoorbeeld te lang op de bus moeten wachten, dan loop ik liever door tot een halte waarbij ik zo in kan stappen dan dat ik doelloos stil blijf staan.
Soms moet je dan ook nog wat langer wachten als er weer eens een bus of trein uitvalt.
Heb je dan eindelijk je plaats gevonden, zittend danwel staand – nog een nadeel – dan ben je overgeleverd aan de grillen van je medereizigers. Is het niet een naar alcohol riekende zwerver naast je, dan zijn er altijd nog de luidruchtige, totaal oninteressante conversaties van reizigers voor of achter je. Vaak zijn deze ook nog eens in gebrekkig of geen Nederlands, wat de communicatiewetenschapper in mij een extra doorn in het oog is. Verder is er dan is er ook nog de luide uit mobieltjes of MP3-spelers schallende muziek, welke helaas nooit mijn smaak is.
En het vervelendste is: je kunt niet ontsnappen uit deze kakafonie van verval van normen en waarden.
Zonder vertraging
Nee, dan de fiets. Op mijn stalen ros laveer ik met een straf tempo soepel langs vervelende opstakels als hand in hand fietsende stelletjes (neem een hotelkamer!) en van die lui die met z’n tweeën één fiets betrekken (mogelijk slachtoffers van diefstal, maar toch: koop een eigen fiets, of een tandem!), die met een slakkengang over het fietspad zwabberen en mij kostbare tienden van een seconde kosten op weg naar mijn bestemming. Dit alles onder het genot van een prettig muziekje. En tegelijk ben ik ook nog eens gezond en milieubewust bezig. Dag in dag uit, zonder vertraging.
Volgens de theoriën van Marshall McLuhan, moge God hebbe zijn ziel, zijn media een verlengstuk van je zintuigen. In het verlengde daarvan denk ik dat dit zeker ook voor de fiets geldt. Ik ben van mening dat een fiets iets zegt over zijn berijder. Als ik iemand zie rijden op een roestig, rammelend, felpaars barrel met een slag in het achterwiel waar de Slag om Arnhem nog bij verbleekt, dan krijg ik stiekem toch een bepaald beeld van die persoon en diens zintuigen. Zo is ook de rage van het fietsen op het achterwiel, die momenteel hoogtij viert onder jonge mensen, te verklaren. Pure geestelijke en lichamelijke onbalans, welke zich uit op de fiets.
Herinneringen
De fiets is ook een dankbaar onderwerp voor mooie, positief of negatief, verhalen. Ik zou er zelf een boek over vol kunnen schrijven. Zoals over die twee verwrongen voorvorken, ontstaan na onzachte botsingen met onzachte voorwerpen, dat afgebroken stuur, of die fraaie zweefduik over het asfalt van het fietspad – inclusief volledig opgehaald gezicht, twee dagen voor de diploma-uitreiking op de middelbare school. Dan is er nog de nachtelijke rit over de snelweg om via de borden toch maar de weg naar huis te kunnen vinden. En niet te vergeten die ochtend dat ik, na een te gezellige avond bij mijn toenmalige studentenvereniging, er achter kwam dat ik geen fiets meer had en toen bij de politie aangifte ben gaan doen van wat ik vermoedde dat gebeurd was. Stuk voor stuk mooie herinneringen.
Maar bovenal is de fiets, zoals gezegd, compromisloze vrijheid. En omdat een eigen auto voor vrijwel niemand is weggelegd, elke dag de taxi onbetaalbaar is en scooters en brommers voor bejaarden, pizzabezorgers en blonde snollen zijn, is er maar één conclusie mogelijk: de fiets is de beste vriend van de student.
Maar mocht je je lot toch liever nog steeds in de handen van semi-staatsbedrijven willen leggen, hier een tip: op het toilet van de trein wil je nog weleens aan de kaartjescontrole ontkomen als je de deur niet op slot doet.
Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
|
|
Mijn computers en ik.
Gisteren ging het voetbal weer eens door (4-2 gewonnen, geen goede wedstrijd gekeept). Vorige week was dat niet het geval - het onzekere bestaan van de recreatievoetballer - en wat doe je dan op zo'n vrije zaterdagmiddag? Studeren? Een boek lezen? Een boek schrijven? De harde schijf van je laptop vervangen en in het voorbijgaan ook gelijk maar even dat vervelende Vista eraf gooien en XP installeren? Ja, dat laatste dus. Gewoon, omdat het kan. Werkt stukken beter, overigens.
Computers zijn voor mij meer dan gebruiksvoorwerpen. Om het een hobby of passie te noemen gaat weer wat ver, maar interessant vind ik ze zeker. Het begon allemaal eind 1999, toen we hier onze eerste echte (als in 486) kregen. Het was zo'n Gateway-PC, die je bij Primafoon zelf samen kon stellen. Voor veel geld, maar dan was hij wel millenniumproof - een van de betere grappen uit de wereldgeschiedenis. Op een gegeven moment raakte ik gefascineerd door dat wonderlijke apparaat en schroefde het ding open om te zien wat er allemaal inzat. Vervolgens werd mijn aandacht getrokken door het rode schuifje achterop de voeding, dat ik omzette, met een 'poef' en wat rook tot gevolg. Bang voor billenkoek van moeders, ben ik toen snel naar Tilburg gefietst voor een nieuwe voeding en heb die toen geïnstalleerd, waarmee ik mijne eerste modificatie aan een computer had uitgevoerd. En velen zouden nog volgen. Meer geheugen, ander videokaartje, snellere (nouja, van 400 naar 533MHz) processor, grotere harde schijf. Allemaal om de levensduur van het ding wat te rekken, omdat de ouders niet aan een nieuwe wilden.
Uiteindelijk kwam die er toch, in 2003. Inmiddels was mijn kennis al zo vergevorderd dat ik deze zelf heb geassembleerd uit losse onderdelen. Dat betekent veel vooronderzoek doen. Bij mij helemaal, omdat ik echt dágenlang speur naar waar en hoe ik de meeste waar voor m'n geld krijg. Tot ik er bijna aan onderdoor ga en de knoop doorhak. Deze week ook weer, toen ik een nieuwe TV wilde bestellen en, na dagen van research, mezelf maar een deadline stelde waarop ik íets besteld moest hebben. Het zorgt er wel voor dat ik hoogst zelden een miskoop doe.
Enfin, terug naar de computer. Het is met name leuk om terug te denken naar wat ik toen zag als een fijne PC. Een grote behuizing met een plexiglas zijpaneel, waardoor de hardware goed zichtbaar was. De hardware bestond dan onder meer uit een moederbord met UV-sloten die mooi oplichtten onder de blacklights, LED'jes en meer tierelantijnen. En koelers. Koeler op de processor en videokaart - uiteraard -, koeler voor de harde schijf, koeler voor het geheugen en koelers aan de voor en achterkant voor een goede luchtstroom - met blauwe LED'jes. Een F16 was er niks bij qua geluid, maar het was wel wreed overclocken.
Het ding staat nog steeds hier in Udenhout, alleen heeft de immer voortschrijdende techniek ervoor gezorgd dat het ding allang niet meer zo snel is als het eruitziet.
Ook nu mijn interesses al enige jaren zijn verschoven in de richting van vrouwen, drank en andere dingen die slecht voor me zijn, blijven computers dankbare objecten om geld aan uit te geven. Immers, geld moet rollen en een computer kan altijd beter. De afgelopen maanden heb ik mijn machientje dan ook verwend met een nieuwe harde schijf, voeding, extra geheugen en een nieuwe videokaart. Niet dat ik zo'n extreme gebruiker ben, overigens. Ik bedoel, voor het porno streamen hoef ik het niet te doen. Maar gewoon, omdat het kan.
2 Comments | Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
|
|
Gelukkig heb ik altijd nog een goed lijf.
Momenteel zit ik zonder warm water. En hoewel warm water, in tegenstelling tot stromend water, geen eerste levensbehoefte vormt, is het toch aardig klote. De ketel zal het wel begeven hebben. Afgezien van het ongemak dat het oplevert bij zaken als afwassen, verwarming en schoonmaken - gelukkig is er een waterkoker - is met name de lichamelijke hygiene een heikel punt. Immers, kaas hoort op brood en niet aan je ... precies. Natuurlijk is douchen technisch gezien nog steeds mogelijk, maar mij niet gezien dat ik langer dan één seconde onder die koude straal ga staan. Daardoor is meteen duidelijk dat ik de Landmacht niet aankan. Een van m'n huisgenoten wel, maar het gepuf wat daarvan uit de badkamer kwam, stemde ook niet al te positief. Overigens hoorde ik het gekerm in het voorbijgaan. Luisteren naar hoe huisgenoten douchen is nog immer geen hobby van me. Maar wie de komende dagen van mij de vraag krijgt of ik even kan komen douchen, weet nu hoe het komt.
Verder is het hier nog steeds prima wonen, in Overvecht-noord. Veel anderen waren waarschijnlijk allang verhuisd, maar voor mezelf zie ik geen enkele reden daartoe, en niet alleen omdat ik een grafhekel aan verhuizen heb. Ik heb een nieuwe huisbaas, die wél de rekeningen betaald, waardoor ik deze zomervakantie eens níet zonder televisie en internet zat. Verder heb ik nog steeds geen enkel probleem gehad in deze probleemwijk. Mijn huisgenoten zijn me niet tot last, afgezien van een geurende lading afwas zo nu en dan (in dat opzicht verlang ik nog weleens terug naar de vakantie, toen ik hier vrijwel alleen zat). Ik woon hier relatief ruim en goedkoop. En dat kwartiertje fietsen naar het centrum, ach, dat is alleen maar gezond en daar draai ik m'n hand echt niet voor om. Alleen geen warm water dus.
Maargoed, ik ga zo toch naar Brabant. Met FVK - hopelijk gaat de wedstrijd nu weer eens door -, Café Kandinsky en warm water.
Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
|
|
De cirkel is rond.
Een nieuw studiejaar, een nieuwe tas. Niet vanwege mode-overwegingen, maar simpelweg omdat de bodem bijna uit mijn oude viel. Van een tas van €11 kon je nu eenmaal niet te veel verwachten, dus weg ermee en op zoek naar iets anders. Ik had mezelf een budget gesteld van ca. €30 waarmee ik wel wat leuks dacht te kunnen halen. Dat viel echter tegen, kan ik alvast verklappen.
Eerst naar de V&D, waar ze vrijwel alleen maar duur Eastpak-spul hadden. Een keiharde €50 stond er op de prijskaartjes. Ze probeerden me niet eens in de war te maken met een mindfucking €49,95. Degelijk spul verder, maar het merk spreekt me niet meer aan. Helaas bleek het een voorbode voor de rest van de dag. Aan de ene kant goedkope rotzooi, aan de andere kant het marktsegment waar onder andere Bjorn Borg, Puma, Converse en Lacoste de dienst uitmaken en waar het lijkt alsof de enige opdracht die de designers meekrijgen het merklogo zo prominent mogelijk op de tas te krijgen. Matcht leuk met die krokodil op je linkerborst of met dat boxershort net onder je oksel, maar die periode ben ik zelf allang voorbij. Ik moet ook altijd erg lachen om van die patsertjes met shirts waar levensgroot 'AJ' op staat. Doet me altijd denken aan die ene Backstreet Boy. Maar dat even terzijde.
Uiteindelijk nog bijna geslaagd bij de gemaksshop op de hoek, waar ik eerst nog dagelijks kwam voor één of meerdere pakjes Gauloises blauw of - later - Winston rood en tegenwoordig alleen postzegels haal, maar dat leuke modeleltje hadden ze niet in niet-diarreekleur. Net toen ik dacht veroordeeld te zijn tot een eeuwigheid met een Toyota Auris-tas van de AutoRai, kwam ik thuis tussen de keepershandschoenen en oude voetbalschoenen mijn oude Kipling schoudertas tegen. Die kreeg ik toen ik naar de middelbare school ging. Duur spul en cool vanwege die aapjes, maar toen al snel bleek dat rugzakken van Eastpak/Lastpak/Bamibal/etc. hipper waren, moest ik er zo eentje hebben. En nu gebruik ik mijn oude weer. Ideaal ding eigenlijk. Statig zwart, oerdegelijk - wisten jullie dat Kipling een Belgisch bedrijf is? -, genoeg ruimte voor laptop en - belangrijk voor mij - bijna niemand heeft ze verder nog. De cirkel is weer rond.
4 Comments | Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
|
|
Technologie voor dummies.
41%.
Nu ik voor de studievereniging een partij foto's moet uploaden in de resolutie 3262 x 2448 en met een grootte van ca. 4MB per foto, word me weer eens duidelijk hoe makkelijk men zich door de industrie laat verleiden met grote cijfers. 3262 Maal 2448, dat is 7985376 pixels, omgerekend zo'n 8 megapixel. Een getal waarbij je je niet lullig hoeft te noemen als je het als antwoord geeft op de enige vraag die wordt gesteld als je een nieuwe camera hebt: hoeveel megapixels die heeft. De pret van de grote getallen, zeg maar, waarbij meer al snel beter is. Net zoals het met computers is, dat je iemand moeilijk aan z'n verstand kan brengen dat jouw 2GHz door zijn architectuur sneller is dan zijn 3GHz.
Leuk dus, die megapixels, alleen jammer dat het geen ene sodemieter zegt over de kwaliteit van de foto's. Sterker nog, meer megapixels kunnen averechts werken. Wat goed te zien is aan de hoeveelheden ruis op veel foto's, omdat al die (te) kleine pixeltjes op dat (te) kleine chipje niet genoeg licht kunnen vangen. Een goede lens is stukken belangrijker voor goede foto's. Daarom is de megapixel-race bij cameraphones nog veel vermakelijker, door die verplaatsing van prioriteiten. 'Ja, gesprekken vallen na 12 seconden weg, maar hij heeft wel 5 megapixel' - door een plastic prutlensje. Maargoed, beter dan geen camera en een kwestie van prioriteiten dus. Mijn Nokia heeft een 2 megapixel camera en maakt klotefoto's, maar ik kan me er niet druk om maken. Dat ik er TomTom op kan draaien en m'n agenda met Outlook kan synchroniseren vind ik belangrijker.
Het grootste nadeel van veel-megapixel-foto's is echter de achterlijke en totaal onnodige grootte. Met dergelijke resoluties kun je een aardig postertje maken of een flinke monitor van een wallpaper voorzien, maar dat doet toch vrijwel niemand. Zonde van de ruimte. Zelf heeft mijn Canon maar 3,2 megapixel, maar ik vind 1600 x 1200 (1,92 megapixel) ruim voldoende. Prima foto's, desondanks.
42%.
1 Comment | Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
|
|
Het is weer voorbij, die mooie tijd.
En dan heb ik het - uiteraard - over de afgelopen zomervakantie. En dan met name over het vakantiedeel, want het zomerweer vond ik niet bepaald om over naar huis te schrijven. Als het niet te warm was regende het wel. Daar moest ik het niet van hebben. Ik ben ook niet naar warmere oorden geweest. Nee, ik moest het doen met een weekend met m'n vader naar het circuit van Zandvoort. Prima, want ik ben toch niet zo'n vakantieganger. Mijn idee daarachter is dat ik op vakantie toch maar doe wat ik normaal gesproken hier ook doe, te weten feesten en veel drinken. Maar dan voor meer geld. Laat maar zitten dan. Ik heb ook genoeg ontspannen afgelopen jaar.
Wat ik wel heb gedaan:
- ca. 12 kilo afgevallen.
- gestopt met roken.
- 6 weken fulltime gewerkt en het geld bovendien grotendeels verstandig besteed aan uit het rood komen en aan een leningvrije maand. Bovendien uitgevogeld dat ik nog een hoop belasting terugkrijg over 2006.
- abonnement op de krant genomen.
- het huis leefbaarder gemaakt door, onder andere, een winkelwagen vol glas - die al zo'n 2 jaar in de tuin stond - weg te brengen en de tuin begaanbaar gemaakt. Uiteindelijk was het de moeite waard, want 's ochtends met je ontbijt en je krantje lekker buiten zitten is heerlijk.
- verlichting op m'n kamer gemaakt.
- fiets in orde gemaakt met onder meer een nieuw achterwiel (leuk klusje).
Met name op dat eerste punt ben ik best wel trots. Als ik de reacties ook hoor, mag ik dat ook wel zijn. Daarom is de vakantie voor mij ook de ideale mogelijkheid om zo'n geintje uit te halen, omdat je zo weinig mensen ziet. Anders begint men na 1,5 kilo eraf al te zeggen van 'Ben je afgevallen? Je ziet het al wel, hoor', waardoor je al snel gaat denken dat je er al bent en de motivatie verliest. Maar in de vakantie kun je, zeker als je werkt, lekker je gang gaan. Gelukkig ook weinig vrouwen gezien, want die zien dat soort dingen eerder.
Als ik zo om me heen kijk, zouden meer mensen wel zo'n behandeling kunnen gebruiken. Mijn buurjongetje, bijvoorbeeld, heeft voor z'n leeftijd ook al een aardig dikke kop. Dat die ouders dan niet ingrijpen, dat begrijp ik niet. Natuurlijk wil je je kind verwennen, maar het moet niet te gek worden. Zo is het bij mij vroeger ook misgegaan, omdat ik onbeperkt in de snoepkast kon graaien en bij de friet een kroket én een frikandel kon krijgen in plaats van een kroket óf een frikandel. Dan krijg je dat.
Van mensen die voor zichzelf kunnen beslissen wat goed en niet goed voor ze is, snap ik het nog minder. Laatst wilden er in de bus een man en een vrouw voor mij gaan zitten. Alleen was die vrouw zo dik dat die kerel er niet meer naast pastte en achter mij moest gaan zitten. Tja, dat vind ik gewoon walgelijk. Onvoorstelbaar dat mensen het zo ver kunnen laten komen. 'Het is genetisch bepaald, ik kan er niets aan doen' hoor je dan vaak. Gelul, vind ik. Althans, in de meeste gevallen. We kunnen niet allemaal een slanke den zijn - dat laatste buikje is bij mij ook erg hardnekkig - maar wat je soms ziet aan Billy en Bessie Turf-lookalikes ziet hoeft ook weer niet.
Afvallen is, net als voetbal, eigenlijk erg simpel en kleine dingen kunnen het verschil maken. Meer energie verbranden dan je binnenkrijgt, dat is het idee. Gematigd eten en drinken en veel bewegen is het recept. Voor mij ook. Salades en groente/vlees/aardappelen in plaats van friet en pizza, water in plaats van bier en fruit in plaats van automaatspul. Verder minstens drie keer per week hardlopen en wat buikspieroefeningen, al zijn die laatste niet zozeer voor de vetverbranding. Dat allemaal een tijdlang volhouden en je komt een heel eind.
Er zijn ook zóveel kleine dingen die er toe doen. Karnemelk in plaats van halfvolle melk, ketchup of curry in plaats van mayonaise, koken in plaats van snelle hap, kroket in plaats van frikandel, de trap in plaats van de roltrap, de fiets in plaats van de bus, appelstroop in plaats van hagelslag etc. etc. etc. Daar heb je geen dure boeken van zogenaamde dieetgoeroes voor nodig.
Je hebt er alleen wat doorzettingsvermogen voor nodig en - zonder mezelf overdreven op de borst te kloppen - omdat ik dat heb getoond, kan ik terugkijken op een hele geslaagde vakantie.
Het enige nadeel van mijn vakantie is dat ik door mijn vakantie sociaal dus niet echt actief ben geweest en door mijn minimale alcoholinname ook niet zo gezellig als normaal. Maar uiteindelijk was er in de laatste week van de vakantie nog de introductieweek, die van het openingspraatje tot de laatste bierscheet - 23 minuten geleden - dik voor elkaar was.
Verder is het een beetje jammer dat ik niet alvast wat voor de studie heb voorbereid - geen excuses dit jaar - en dat ik geen vader van een tweeling ben geworden. Maar dat komt allemaal nog wel.
Bijna tijd voor college. Dat er nog vele mogen volgen.
Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
|
|
Eight Legged Freak.
Het is een normale dag en je wilt net in je tamelijk normale badkamer een normale kwak gel in je haar smeren. Totdat je wordt geconfronteerd met de grootste spin (vage foto. Nochtans genomen met een Canon) die je in je leven hebt gezien - televisie uitgezonderd. Gat-ver-damme. Hoe komt dat ding daar en, belangrijker, hoe krijg ik het er weg. Het platslaan vind ik niet zo'n goed idee, aangezien zowel m'n schoen als de muur er gezien de grootte van het beest niet bepaald schoner van worden. Het beetpakken en uit het raam gooien zie ik al helemaal niet zitten. Natuurlijk, hij is banger voor mij dan ik voor hem, maar je zult net zien dat mijn exemplaar net in een scheiding ligt en kaalgeplukt wordt door z'n vrouw en daardoor bijzonder slechtgehumeurd is. Nee, ik ben niet bepaald een held met insecten en - in dit geval - arachnida.
Na wat rondzoeken in m'n kamer, vind ik uiteindelijk een plastic bakje (waar moeders me weleens wat gehaktballen in meegeeft), schep het beest daarin en gooi het buiten, hopende dat ik het niet per ongeluk in m'n nek gooi.
En waag het niet meer om binnen te komen, godnondeju.
1 Comment | Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
|
|
Als we er toch zijn.
Ik was in m'n leven pas één keer op Schiphol geweest, dus als je de mogelijkheid krijgt om een vriendin uit te zwaaien die voor een paar maanden naar Helsinki vertrekt, hoef je daar niet lang over na te denken. Met licht gevoel voor overdrijving zou ik willen zeggen dat ik voor die mogelijkheid in m'n blote reet er via de Noordzee naartoe zou zwemmen. Maar omdat de NS me voor een luttele 8 euro 30 heen en weer zou rijden, werd er toch maar voor die optie gekozen.
Dus zo belanden Steven, Jorik en ondergetekende op station Schiphol, wat zoals elk Amsterdams treinstation naar urine stonk. Daar ontmoetten we Justin, die als 'surprise act' op was komen draven. Omdat we vermoedden dat het met Lieke nog wel even zou duren, gingen we eerst maar een bakkie koffie. Bij Starbucks uiteraard. Want als je toch koffie gaat halen, haal je het maar bij de grootste koffieketen ter wereld, waar je er in de rest van de wereldsteden over struikelt, maar die ze hier op Schiphol hebben weggestopt. Of misschien is het omgekeerd. Omdat ze het zo hebben weggestopt, gaan we er maar koffie halen. Hebben we dat ook weer geprobeerd. Ik wel althans, want ik was er nooit geweest en was wel benieuwd of het nu zoveel beter smaakte dan wat ik thuis zelf brouw. Waarschijnlijk niet, want die hele hype zal wel komen doordat die Amerikanen er - zoals met alles - weer een hele kermis van maken met chocolade, slagroom en meer van dat spul. Geen wonder dat dat volk zo vet is.
Als vergelijkingsmateriaal nam ik een 'Cafe Americano', gewone zwarte koffie dus. In een lekker grote beker. Da's mooi, want ik houd van koffie en vanwege mijn loden pijp mag het ook best een flinke bak zijn. Maargoed, de koffie dus. Die was verder prima, hoor. Lekker zwart en lekker sterk, zodat ik vannacht tot half 3 wakker lag. Maar nu echt het omfietsen waard, dat niet echt.
Na de koffiepauze is Lieke ook op komen dagen. Ze vindt het leuk dat we gekomen zijn. Logisch, want we zijn leuke gasten. Een beetje lullen over hoe spannend het allemaal is en hoe moeilijk het is om een beetje in de buurt van het toegestane gewicht van de bagage te blijven. Het fotolijstje dat we haar geven helpt daar ook niet echt bij.
Vlak voor vertrek nog maar een keertje naar Starbucks. Dit keer voor wat luxers en de keuze valt op een Frappucino caramel dinges. Light, al zal de lijn er evenmin blij mee zijn. Wel erg lekker, trouwens. Maar met caramel, slagroom en ijs zou je stront zelfs lekker kunnen maken, zou mijn moeder zeggen.
Hebben we dat ook weer gehad. Zowel het afscheid als de koffie.
Het ga je goed in Finland, Liek. We komen nog wel een bakkie doen daar, als alles goed gaat.
4 Comments | Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
Dan denk ik aan Brabant.
Het is druk in de supermarkt, waardoor er bij de kassa een redelijke rij staat. In mijn winkelmandje liggen vijf producten. Voor mij een vrouw met een hele wagen vol. Normaal gesproken - althans, ik zou het zelf doen - mag je dan wel even voor. Immers, de wachttijd staat niet in verhouding tot de inhoud van mijn mandje en met zo'n volle kar maakt een minuutje ook niets uit. Maar neen, mevrouw denkt er anders over. Niet dat ik haast had, daar niet van, maar dat heeft iemand die om 4 uur de weekendboodschappen staat te doen vast ook niet. Dan raapt ze die koffie die ze liet vallen ook maar zelf op ook. De persoon achter me bedankt me ook niet als ik alvast het 'volgende klant'-bordje voor hem neerzet. Zak.
Sowieso hoor je eigenlijk heel weinig groeten en bedankjes om je heen op een dag. Alsof alles zo vanzelfsprekend is. Waar is de hartelijkheid?
2 Comments | Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
We proberen het nog maar een keertje.
Stoppen met roken, bedoel ik dan. Met dat rookverbod was de lol er al wat vanaf - een sigaret is immers het lekkerst met een biertje erbij - en nu ik momenteel zo gezond aan het leven ben met hardlopen, groente en fruit was het nog meer zonde om m'n gezondheid zo te schaden. Vandaar. Nu ben ik dus gestopt met roken en aan het afvallen tegelijk. Een interessante combinatie van uitdagingen.
In verband met eerdere pogingen, heb ik van mijn adviseurs wel het advies gekregen om dit keer niet zo hoog van de toren te blazen. Bij deze.
5 Comments | Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
|
|
Gebakken lucht.
Uit een stukje over solliciteren uit de NRC Next, nog van vorige week woensdag:
"Ik zou kiezen voor een stropdas, hoewel die op dit moment niet in de mode is."
Dat snap ik echt niet, he. Waarom het lijkt of alles tegenwoordig 'in', 'hot', 'hip', 'mode', 'trendy', 'design' etc. moet zijn.
Bij de eerste vijf begrippen vraag ik me altijd af waar het zo opeens vandaan komt. Stel bijvoorbeeld dat in een bepaald seizoen paars opeens 'in de mode is', hebben dan een stel mode-pipo's op een gegeven moment aan een rad met alle kleuren gedraaid, waar uiteindelijk paars uitkwam, waardoor de winkels vol met paars komen te hangen? Zoiets stel ik me er bij voor. Natuurlijk zijn ook invloeden van de media, celebrities of Amerika niet uit te sluiten. Als je iemand iets maar lang genoeg voor zijn of haar neus zet, koopt 'ie het uiteindelijk wel. De mens is een kuddedier, zo blijkt maar weer. Dat terwijl nieuwe, trendy dingen alleen leuk zijn als je ze als een van de eersten hebt. Daarna is er niets meer aan.
Zo liepen de dames een tijdje geleden opeens allemaal op van die afschuwelijke uggs en wordt het straatbeeld tegenwoordig bepaald door petjes en grote zonnebrillen. Ik droeg vroeger ook petjes, ook hele foute - ik noem een lederen Chicago Bulls-cap - maar op een gegeven moment ga je toch wat meer waarde hechten aan een verzorgder uiterlijk, en petjes horen daar toch echt niet bij. Zeker niet als je ze achterstevoren opzet - ik neem niet aan dat het hoofddeksel op die manier bedoeld is als aërodynamisch hulpmiddel tijdens het fietsen - of als een 'alienbrain' bovenop je hoofd. Maar dat is kennelijk niet iedereen met me eens.
Dan zonnebrillen. Handig tegen oogkanker. En tegenwoordig, zoals zo veel dingen - MP3-spelers, telefoons, geslachtsdelen etc. - verworden tot een 'fashion item'. In een tijd waarin alles kleiner wordt, worden deze juist groter. Mooi vind ik het niet, en het doet me denken aan vliegen en Fords Transit. Maar daar valt niet over te twisten, dus dat laat ik ook maar achterwege. Ik ben wel benieuwd naar de praktische bezwaren. Als je immers in de zon loopt, blijft alles wat voor de zon bedekt blijft qua teint achter bij de rest. Lijkt me toch niet ideaal.
Om maar niet te spreken over 'design'. Die term heeft bij mij een connotatie van iets wat door een of andere kunstacademie-Giel-Beelen-lookalike op een vrije woensdagmiddag met een paar penstreken is ontworpen en vervolgens voor veel te veel geld wordt verkocht. Alles is design, want alles is ontworpen.
Ik zal wel een oude vent worden.
Update.
En uit de NRC Next - ik lees tegenwoordig de krant - van vandaag, 30 juli.
"Het Twentebad verbiedt het dragen van een onderbroek onder een zwembroek. Jongeren die hun zwemshort dragen en duidelijk zichtbaar hun Calvin Klein, Chasin of Bjorn Borg-onderbroek tonen, moeten de onderbroek uittrekken. Wie weigert, wordt het bad uitgestuurd. De hippe onderbroek is populair bij jongens en meisjes, kinderen van groep acht lopen er al mee."
Nu kunnen we wel gaan lachen om Twente, maar het is toch te gek voor woorden. 'Kijk mij eens een een dure boxershort hebben....onder m'n zwembroek'. Ik bedoel, zo'n ding is toch alleen maar om hygienisch je zak recht te houden. Daarom zeg ik: HEMA.
Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
|
|
Filmavondje.
Ondanks mijn goed gevulde Billy-DVD-kast, kijk ik eigenlijk niet zo veel films. Als ik een film kijk, is het ook meestal in gezelschap. Zoals afgelopen weekend bij vriend Sebastiaan, met nog wat lui erbij. Het is daar goed films kijken, want vriend Sebastiaan heeft een hele aardige thuisbioscoop met beamer en stevig geluid. Na de vorige keer Death Proof gekeken te hebben, was het dit keer tijd voor het tweede deel in dit Tarantino/Rodriguez-grindhouse-tweeluik: Planet Terror, een eerbetoon aan de oude zombiefilms. En dat heb ik geweten, want gad-ver-damme. Van bruut afgerukte ledematen tot tafelpoten in iemands oog en geslachtsdelen die (door toedoen van een virus) hun vaste vorm verliezen tot afgerukte hoofden; aan ranzigheid geen gebrek. Niet bepaald mijn ding, moet ik zeggen. En uiteraard massa's bloed, ook niet mij ding. Het voordeel is wel dat je zo veel voor je kiezen kijkt, dat je na een tijdje ook nergens meer van opkijkt. M'n nachtrust heeft het verder niet verstoord, maar niet mijn ding dus. Maar ongetwijfeld leuk voor de liefhebber.
Dan kon ik Death Proof, van Tarantino, toch meer waarderen. Het eerste deel van het tweeluik dus. Maar het idee van grindhouse is dat films die niets met elkaar te maken hebben achter elkaar vertoond worden. Dus hier geen zombies en ranzigheid, gelukkig. Het is alleen zo dat ik die films van Tarantino altijd wel aardig vind, maar zo lyrisch als de rest van de wereld kan ik er echt niet over zijn. Ik heb altijd het idee dat de man twee trucjes beheerst en die in al zijn films toepast, te weten de (veelgeroemde) dialogen en een partij geweld. Aangezien ik die dialogen niet bijster boeiend vind. Gezwets over mayonaise en voetmassages doet me weinig, vandaar. Het verhaal stelt ook allemaal niet zo veel voor. Maar dat is mijn mening.
In ieder geval heb ik een stuk meer genoten van Gone In 60 Seconds, die we daarna nog keken.
2 Comments | Post A Comment | Add to Memories | Tell a Friend | Link
|
|
|
|
|
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}